Teselli

kendimi teselli ederim bazen güzellikleri umut ederek hayallerimde korkuya yer yok teselli ederim kendimi bir çiçeği düşünerek sakallarıma koysalar da ambargo uzatamasan da dilediğim gibi açamasam da gömleğimin düğmelerini ve her seferinde işe yaramaz bir herifin karşısında iliklemek zorunda kalsam da ceketimin düğmelerini aciz değilim teselli etmekten kendimi aciz değilim bırakıp gitmekten her şeyi yorulsam da bu acıyı çekmekten kesilsem de aştan ekmekten elim mahkum olmasaydı eğer korkar mıydım çekip gitmekten bıkar mıydım her gece düşünmekten kötü olasılıklardan karanlıktan ürpermekten bıkar mıydım sabahı beklemekten isyanlarla kafamı koyduğum yastığımdan buhranlarla kaldırıyorum geri penceremden söktüm perdeleri ışık girsin istedim içeri ve hiç sevmedim nedense bu yeri ışık yok dert çok dışarıda pis kokulu çöp tenekeleri dindiremiyorum aklımdaki arbedeleri zincirlendim bu mezarlığa batmak istemiyorum bu mezarlığa atamıyorum adımlarımı bu zindandan uzağa buna rağmen teselliye muhtaç değilim kendimi teselli edebilirim güneş doğarken ufuktan çıkıp geleceğim çıkıp gelirim fışkırırken bahçeme ektiğim çiçeklerim çıkıp gelirim parlayan sakalımla çıkıp gelirim zindandan firarımla semada parlıyor bak hürriyet uzatacağım artık sakallarımı dilediğim gibi istersem eğer artık gömleğimin düğmelerini dostlarım sökün artık ayağımdaki prangaları çıkıyorum işte bu bataklıktan bozuyorum suskunluğumu konuşmak istiyorum yalan söylemeden dinlemek istemiyorum rüzgarın acı nağmelerini çıkardım artık üstümden gökyüzünün karanlık pelerinini bu kuyudan çıkıp fışkırırım su gibi hayal ediyorum şimdi özgür düğünleri ve yaşamak istiyorum fırtınasız günleri.