Asıldım, Kaldım!

Öylesine düştü ki gönlüm, Sormayın Derde mi desem, sevdaya mı? Bilemiyorum! Kol kola Yıldızlarla sarmaş dolaş Uçarcasına ışıkla yarışırken Bir çırpıda tırmandı hilalin salıncağına sevda Zirveden bakmaktı uhdesi ezelden beri Asi, Hırçın, kartal gibi vakur… Hayal ufkunda dans ederken Birden, Dinmeyen korkularım depreşti Asıldım kaldım, semanın gizemli türbülansında Heveslerim ters yüz olurken Yaşlar döküldükçe dört bir yandan Tepetaklak yıkıldı yıldızlar Boynu bükük ummana serilirken olmazlar İçi burkuldu hüznümün. Tutunmaya çalıştıkça tutkular Kavrayamadı cesaretsiz kollarım Tufana döndükçe bin bir korku Çorak hasretle yandı gönlümdeki bozkırlar Talihim de koruyamadı Sevdaya dair ne varsa içimde Son umut çiçeğim de sessizce solarken Ömrümden geriye Yalnızca yaşanmamış yılları bırakıp Sisli, Umutsuz yarınlara devrildim Hüznün uçurumlarından. Direnmeye gücüm yetmiyor Kabullendim beynimin esaretini Vazgeçilmezim derken Bittim! Tek umudum da tükenirken Feri solmuş gönlümden Yokluk ırmağına aktı umutlarım Dur bile diyemedim Şimdi, Sevdamın titrek kandilinden damlayan Son ışığım da söndü Yılgınlığın amansız üfürtüsünde Karanlıklar bitişine son noktayı koydu Yorgun sevdamın. Verimsiz gönlümün, Çorak tarlasında yapayalnızım Issız gecelerin esareti vuruyor Işıksız sarmallarda amaçsız salınırken Acımasızlığın kuru dallarında Kanımla yıkandı zulmün dikenleri. Öylece, Yığıldı hasretlerim Dönülmezliğin ufkunda Asıldım kaldım!