Ay Işığım!

Ay ışığım, Yine çok mahzunsun bu gece Titrek gelirken nazarın Kesik kesik nefesin. Yine süzgünsün Kara bulutlara mı kızdın? Saklandın kuytulara sessizce Durmadan sobeledin semayı Oysa cirit atıyor yıldızlar Gece boyu oynaşıp kıpraşırken Etrafında sabaha dek turladılar Oralı bile olmadın. Gözlerin üzgün bakıyor bu gece Deniz bile küs sanki Dalgalanmıyor şavkınla sevişmemek için Ağır bir laciverte bürünmüş Doyumsuz maviler Nefesini tutmuş karanlıklar Gece bile sırtını dönmüş sana Çıt çıkmıyor havadan. Biliyorum, Birkaç akşam sonra Yeniden kocaman güleceksin Kovalarken karanlığı ağır ağır Loş ışığında gölgesiz ve titrek Sevişeceğim. Ama ne olur Bir kerecik olsun Gülümse bana ay ışığım Sen böyle küsken Kara bulutlar bayram ediyor gecelerde Baht kapımı üzerime kapatıp Hapsediyorlar sevincimi Karanlığın parmaklıksız hücrelerine İşte bu yüzden ay ışığım Yalnızca bir kerecik gülümse Öpücükler yolla kalbime. O kondurduğun loş buse ay ışığım Sabaha kadar tutacak seni içimde Sırtında taşıyıp geceyi Yolcu ederken aydınlığa Sevmediğin gündüzün sevimsizliği Ağlayacak haline. Gösterişin yok ama Bilirim inadını ay ışığım Asla haddini aşmazsın Güneşle çatışmaktansa hep kuytulara sığındın Hiç takışmadın gündüzle Gidişini bekledin, sükunetle gurubun Oysa, Engin yüreğin sığmaz yeryüzüne Zirvelerde kaldın her zaman. Bilmem kaç yılda bir Azametli güneşi de dize getirirsin Değil yüreğini yakmak Düşer gölgenin ardına utana sıkıla İşte böyle bir sevda benimkisi ay ışığım Hiç bıkmadım sana bakmaktan Tutkunum mütevazi hüznüne. Ay ışığım benim, dünyaya sığmaz bu sevda!