Zarif Efendim, Buğular Girdi Aramıza

mutsuzun biriyim işte. tek parça kaldı sandalım, sağır balıklar gibiyim denizin uğultulu yüzünde (efendim eğiliyor aramıza bir değirmen gülü/küskünüm.) sahi beni biliyor musun? bir gençlik sayıyor musun gözyaşlarımı? efendim, muttasıl gülüşmüştük sizinle oralarda; gemilerin yorgun durduğu gecede farkında olmak için ilk sesimle bağırıyorum size; çarpıntılı leylaklar uyumunda ne çare, üzgün geyiklerin akşam ettiği sahiller yine boş diyorum kızıl bir gergedan sayılıyor gece başlarken ay efendim diyorum burdayız, mavi bir şizofreni dolaşıyor aramızda ne çare, mutsuzum işte, abanızın sırılsıklam beyazlığına tutun beni solgun bir düş olamadıktan sonra. alın beni bu beyaz söz saltanatından, çıkarın işaretinizin derinselahiyetinden ve tek parça sesiniz kalsın bana, üzgün geyiklerini bıraktığı gökkuşağından. mutsuzun biriyim işte, efendim, efendim zarif efendim pabuçlarımda yenik savaşçı buğuları ve kalbim malihülya.