Şiirle Sınanmış Yürekten

bulvarda bir zambak uyanıyor usulca küsüyor bir yaprak dalına ağzının yarısı tütüne kesmiş bir işçinin adımları kardeşimin gülkurusuna boyadığı kundura sevdiğimin ağlatan mektupları ve adı üzerimde bir emanet gibi duruyor. şehir ve sara hüzünle işliyor kandillerini yakarak çakşayan yerlerime sancıyor artık. terk-i diyar bir onbeşlinin alnacında durup geçiyorum ilkyazın alıngan bir akşamı şark ekspresinde, gözüm sonuna kadar ilikli çizgili göynekte, bir düğme koparır gibi yakamdan ben de çekip giderim diyorum anam babam olmasa çekip giderim buralardan/sırtımda mührüm ve tasa ama bulvarda bir zambak uyanıyor ve suratım donuk ışıltılarla kargışlamadı beni ne büyük uykulara yatmışlığım var, ne büyük aşklara yol veren itirazım (daha bir şeyler... bir veda) çünkü acılara eyvallahımı daha gür duymaktadır içimdeki o insan şimdi kim yazabilir kahvelere sıkışan gençliğimi övünçle taşıdığım bir demet mektuplarına karşılık veremediğim çocukları yani o yaralı günlerimi. bir iskelede bıraktığım resmin haydarpaşa garında bir tutam saçı mahsus unutmuş bir kızın yüreğine değmeden geçirdiğim pazarları kim yazabilir artık maaşı bir balıkçı kazağına denk gelmeyen adamın gücenik dudaklarını ve bir oğulun her zaman tutuklu olarak sevebilme hünerini ve leyla sayarı gördüğünde bir hoş olan inşaatçı mardinlinin fazla üstelemeyen bu şehirde yalnızım der gibi duruşunu kim yazabilir ödünçsüz ve usta. ve sen elimdeki imkanı sulara çalan umutsevdiğimiz zambak gibi açan yüzü beş vakit gövdeme konan kumrum ruhsatım, geceleri kırgın şarkım dinliyor musun? 21 Mart 1982