İhtimal Bu Ya...

göremiyordum ben seni sisli ankara akşamında göremiyordum gözlerinin rengini sorsan bilmiyorum inan. sana yaklaşmanın bir yolu olmalıydı her şeyi düşündüm ben canan her şeyi hesaba kattım düşündüm mesela yağmur olmayı belki şemsiyenden süzülür damlayıp dokunurdum eline yada belki yatağında yatarken açık camından sızar ilişirdim bedenine ama ebedi olmazdı hayallerim bir sıcağa bakardı akıbetim uçar giderdim öyle... ve düşündüm yine ben rüzgar olmayı dokunabilme olasılığımı tenine kaşkolunun arasından sızardım belki olasılıklara dökülmüştü hayatım nihayetinde ve belki yürürken sokakta tüm dişiliğinle dolanırdım beline sinsice ama ebedi olmazdı hayallerim, bir pencereyi kapatmana kaşkolunu biraz daha sıkmana bakardı akıbetim sönerdim, biterdim birdenbire... ve yine, yine düşündüm ben güneş olmayı bir temmuz ikindisinde. ısıtırdım tüm hücrelerini yanaştırmazdım soğuğu elbet bedenine en kısa yoluydu belki sana yaklaşmamın ama ebedi olmazdı hayallerim kapılıp sana, sıkarsam sıcağımla klima girerdi aramıza kaybolur, yiterdim öylece... hepsini düşündüm olmadı çok düşündüm ben ihtimalleri ve ihtimal bu ya ... bir kerede kendim olmayı düşündüm sadece kendim olmayı. yağmur değildim süzülüp tenine dokunacak rüzgar değildim bir kış gününde beline dolanacak ve güneş değildim temmuz ikindilerinde hücrelerini kaynatacak... sadece kendimdim. kendimi, aşkımı vermeyi düşündüm üryan, sade, öylece... ama bu kez de duygularım karıştı işin içine o cesareti bulamadım kendimde belki de çıkış kapısı oydu belki de boşuna uğraşmıştım en kısa yolu görmek yerine... ama ona da gücüm yetmedi işte toparlayıp cesaretimi geçip karşına söylemek o iki kelimeyi ama yapamadım işte belki de aradığım cevabı almayı tepercesine...