Üşüyorum

İki ucu keskin bir çizgide Yaşadım ben… Ellerim ayaza çekti sevdalarını Kalbim hiç bitmeyen yarımlarını tuttu tamlarının içinde Şimdi ayaktayım Beni geride bırakan hayatlara inat… Ellerimi koynuma sokup ayazlarımı Isıtıyorum unutarak Bilmediğim bir ülkede Bilmediğim bir şehirde Bir köşe başındayım, zifiri… Üşüyorum… Bir yürek tuttum gözlerimle… Hiç dokunmadım ben Hiç tatmadım… Elimi uzatmadım ayaz kesmesin sevdam diye Erteledim ben… Beni, seni, bizi… Sonraları erteledim. Sonra Gözlerimin tuttuğu yüreği Sakin bir ekim gecesi, Yeşil bir ırmağa salıverdim… Yıllarca kaçtım kendimden. Kendim kendimi unuttu kendinde… Bütün unutuşlarımın sureti gölgelendi İki ucu keskin bir çizgide… Adı yaşamaktı benimkinin… Annem beni beşikte büyüttü, Hayatsa eşikte… Bir yürek tuttum şimdi ben ellerimle. Dokundum her şeyimle Beni, seni, bizi… Sonraları ertelemedim… İlk defa bu kadar sağlam bastı Kalbim bir kalbe… Sonrası uçurum, Sonrası eşik, Sonrası iki ucu keskin bir çizgi… Ve şimdi elleri ayaza kesmiş bir sevda kaldı Gurbete düşmüş yüreğimde