Uzak Türkülerin Uzak Adamı

''Usandım bu canımdan derdinle geze geze…'' Neşet ERTAŞ Uzak türkülerin Uzak adamısın şimdi sen Yüreğini sessizliğe gark etmiş bir yabancısın bana Söyleyemediğin türkülerine ırak gönlümün Yakın olmayan yüzüsün… Öksüz şarkıların Yetim uçlarından tutarken ben… Ve uzak türkülerin Acılarında boğulurken sen… Gökyüzümüz aynı yere bakmıyor artık sevgili Sen susuyorsun, ben sağırlaşıyorum Sessizliğini bile duymuyorum sağır yüreğimde Uzak türküler yakınlaştırmıyor seni bana Yıldızları gören gözlerimizden Aynı şeyler geçmiyor… Yokluğun esiyor, yokluğun kavuruyor, yokluğun yakıyor… Lakin yokluğun susuyor… Ömrümün ince yerinden ayırıyorsun yaşamlarımızı Uzak türküler, uzak düşüyor bütün duraklarımıza Kalmamız gereken yerde kalmıyor, Gitmemiz gereken yerde gitmiyoruz… Bütün yanlışlar doğruları doğrulamıyor Doğrular doğrulmuyor sonra… Ben duysaydım eğer seni Sen susmayıp uzak türkülerini Yakın eyleseydin bana Öksüz şarkıların yetim uçlarından tutar mıydım ben, Ve sen uzak türkülerin acılarında boğulur muydun? Doğrular doğrulmuyor artık sevgili… Hecelerini saydığım cümlelerimde Duramıyor duraklarım… Ölçüler yetmiyor Durakları durdurmaya Kalıpları uyduramıyorum… Aklımda hep aynı soru… ''Uzak türkülerin yakın adamı'' olabilir miydin sen? Benim olduğum durakta Sen çoktan yol almış bulurken kendini… Hep bir durakla kaçırırken ben seni Şimdi söyle bana Uzak türkülerin yakın olamamış adamı… Sağır yüreğimin, suskun kalbinin suçlusu kim?.. Ben mi, sen mi Yoksa bizi aynı durağa Sığdıramayacak kadar acelesi olan hayat mı?..