Bu Kalem

Her yalnız anımda sırdaşım oldu, İçimi kâğıda döktü bu kalem. Kimi eğlendirdi, kimi güldürdü, Kimi yaraya tuz ekti bu kalem. Ne olup bittiyse her şeyi gördü Yanlışa uzanan elleri kırdı Uymadı batıla, hakkı haykırdı, Hep doğrudan yana çıktı bu kalem. Dönmez o, rüzgârın estiği yöne Ayak uyduramaz kaygan zemine Yazdığı doğrular battı kimine, Kimi sahibini yaktı bu kalem. Gönül bahçesinden muhabbet derin, Alın, kıymetini bilene verin Ayrık otlarının, çatlak seslerin, Hep çanlarına ot tıktı bu kalem. Haklıya, çalınan hakkını verdi Mazlumu savundu, zalimi yerdi Batılı haklayıp yerlere serdi, Küfür kalesini yıktı bu kalem. Kin ve nefret yalan, sevgidir gerçek İnsan olan kadir-kıymet bilecek Dostlara sunulan bir buket çiçek, Düşmana atılan oktu bu kalem. Onlarla huzuru bulurdu cihan Onlarsız bu dünya karanlık, zindan Nice gönül ehli insan ardından, Ağladı, gözyaşı döktü bu kalem. Mürekkebi mermi, her harfi gülle Geri adım atmaz, gitse de kelle Sesini duyurdu yedi düvele, Bu hakkın sesiydi, hak'tı bu kalem. O, asla kem gözle bakmazdı ele Dikenine rağmen su verdi güle Dostluğa susayan cümle gönüle, Sevgi seli oldu, aktı bu kalem.