Annemin Başucunda

annem yüz yaşını birkaç yıl geçti; bir buçuk yıldır da, upuzun bir rüyada kanatlarını deniyor, katılmak için tanrıya dönen göçmen kuşlara. yalnızca sütünü içmek, ilaçlarını almak, bazen de kısa repliklerini fısıldamak için girip çıkıyor oyunlara. bu tarafta mı, öteki tarafta mı geçtiği belli olmayan bir uykuda dünyanın en güzel, en sevgili yüzünde dünyanın en güzel, en ışıltılı, en çok acı, en çok mucize görmüş gözleri... bugün sütünü içirdikten sonra, işte o güzel yüzü avuçlarımın içine aldım ve o güzel gözlerin içine bakarak, 'güzel yüzün biraz gülümsesin, güzeller güzeli anacığım, benim! ' dedim. 'bak, ayın ışıması gece için neyse, senin gülümsemen de benim için öyle! bak, gecenin sessizliği, derinliği büyük, güzel ve pırıltılı düşünceler için neyse, senin gülümsemen de benim için öyle! gündüzün aydınlığı, diriliği, seslerle, renklerle, hikâyelerle dolu sinesi arayan bir kalp için neyse, senin gülümsemen de benim için öyle! başını biraz çevir ve bakıver dışarı, bulutun doğurgan gölgesi, yağmurun hüzünlü ezgisi, ağacın ruhanî yeşili yeryüzü için neyse, senin gülücüğün de benim için öyle, benim için öyle, benim için öyle! ben bunları söylerken annemin alt çenesi ve alt dudağı titremeye, gözleri sulanmaya başladı. ve sözlerimin ortasında, onun o, dünyayı uçuşan meleklerle ve mucizelerle dolduran gencecik tebessümü belirdi güzel yüzünde önce; sonra da sessiz sessiz ağlamaya başladı. o an, başparmağımla işaret parmağım gözlerime gitti benim de. tatlı, sıcak bir gözyaşı dalgası yükseldi içimden, yükseldi, yükseldi ve yüreğimi, hançeremi, gözlerimi ve onlarla baktığım şeyleri yakıp kavurdu.