Şiir Dediğin

I şiir dediğin, ruhun sığdığı her yere sığar, suyun aktığı her yöne akar... tüylerinizi okşar, derinizi yakar; beyazsanız zenciyi, zenciyseniz beyaz adamı dener yüzünüzde ya da ruhunuzda. geçmiş, şimdi ve gelecek arasında çerçi gibi dolaşır, gezgin otacı gibi... tazı gibi koşar, arı gibi sızlanır, tavşan gibi bazen dağa yokuşa koşar. takarsa kafasına savunur kanının son damlasına kadar haremi ve hilafeti ve ayakta tutar hüzün imparatorluğunu, ayakta alkışlatır kendini ölülere; günü gelince de yorulur her ölümlü gibi pıhtılaşır ve donar; o zaman da buzdan bir şehir olur ve felsefeyi de dondurur karnında sözcüklerin. ve o baktığında gözünüzün içine siz, “ben şiirden anlamam, ben şiirden anlamam! ” diyerek gözlerinizi kaçırsanız bile o, hiçbir şey bulamasa sizin için yapacak, kar olur yağar bir gün kabrinizin üstüne. II aklıma gelince yepyeni bir düşünce, başından yada kuyruğundan, artık neresi rast gelirse, yakaladığım gibi kapatıyorum hemen cam kavanozuma onu. daha girer girmez oraya, ona aç kurt gibi saldıran kartlaşmış fikirlerle, kurtlanmış formüllerle baş etmeyi becerir canlı kalabilirse eğer, günü gelince çıkarıverip ordan ekiyorum güzelce ya yerin bir köşeciğine onu, ya göğün bir köşeciğine, ya da ruhun bir köşeciğine. bir tür bahçıvanlık sanatı bütün sanatlar gibi bu benim yaptığım da.