Şiir Sanatı

uzun burnunu her şeye sokuyor ve sinek kanatlı hayal gücüyle her engeli aşabileceğini, her kılığa girebileceğini; dokunaklı sesiyle de her gönlün kapısını açabileceğini ve her akla sığabileceğini sanıyor, şiir. herkesin gençliğinde yaşanmamış bir çocukluğun, yaşlılığında da yaşanmamış bir gençliğin gömülü olduğunu biliyor ve işte bunlarla geri döndüğüne inandırmaya çalışıyor bizi. düpedüz el koymak istiyor böylece içimize gömülü hazinelere, acılara da, erinçlere de utançlara da, övünçlere de… peki, kim bunu istiyor ondan ve hakkı var mı bu kadar ileri gitmeye! pek de sinameki, kahramanımız, pek de alıngan! insanda gördüğü, duyduğu her şey, ama her şey dokunuyor ona. ve değdiği, dokunduğu her şey de yakıyor, yaralıyor onu. bakınca, dosdoğru içinize bakıyor, sözgelimi. ve kaçırıyorsunuz siz de, çaresiz, gözlerinizi; ama işte oyuna geldiniz yine! onun istediği de bu çünkü: kaçırtmak sizi ruhunuzun ta diplerine, kendi şiirinizin sizi beklediği yere! böyle böyle yüzgöz olma pahasına da olsa, bazen insanlarla, bazen fikirlerle, bazen de sözcüklerle denemek istiyor daha şimdiden, mezarda kurtlarla, böceklerle, mezarlık fareleriyle ‘kavim kardeş’ şenlikli yaşamanın, hiçliği unutturan oyunlar oynamanın değişik yollarını. ve toza toprağa karışıp doğaya dönmeye sıra gelince de, kurt değil, solucan değil, mezarlık faresi değil, değil de, boz renkli, aful toful ve alt dudağı yarık mavi bir tavşancığa dönüşmeyi hayal ediyor, filozofumuz. ama her yanından uç veren siğillere, dikenlere bakılacak olursa, cennette sümüklü böceklerle, salyangozlarla didişe didişe ebedi yalnızlığı tebaasız bir krallığa çeviren bir kirpi olacağa benziyor, daha şimdiden.