Otahı

Yolcuya bekliyerek koşan kadın en uzakta kalan adaya kumsaldan başlayan yorgun ağaca ve şehre alışan yola otahının beklediği mantar sarı kırdan sonra parmaklarıyla sarı çimenden sonra mor gök gelir güzeldir bir tek göğsünü göğsünün tekini ışıtır ve pembe dağlara aydınlık göğsü ve uzağa çağrlan bakışlarıyla omuzumuzu önden aşar saçları ve kendine yeten telaşsız saçlarının dirsekleri yanında yere değen uçları eli yuvarlak şakağında bileğinde yumuşak nabzı ayak altları doğuverdi ve otahı olduğu evine tam bir geçmişe yaslandığı ağaçlara baka durduğu ağaçlara dizi dirseği görülmeyen alnı ve toprağı dokuyan karnıyla ve karnıyla beklediği için toprağı otahı bir adanın ismiyle kadın manş daha yakın değil mantar sarı kırdan sonra otağı martin de bilmiyor kemikli bir mum heykel gibi telaşa durmuş duygularıyla bir şeye bakarken ya da bakracını denizden doldururken kapılarına su döker toprağı yıkarken yaslanırken vakit geçsin diye bir ağaca unutur ekmek yaptığını hamurdan bir yolcu açar otahının beklediği katar sarı kırdan uzun sulardan sonra