Hamuş İle Bişnev

Hamuş'tu...Adı üstünde... Susmuştu Sözlerin yetersiz kaldığı yerde, Anlatacaklarını kelimelerin parangalarından kurtartarmak için...Susmuştu Susarak konuşmuştu... Oysa, sükutu bir sır gibi kaplamıştı Hamuş'u Ya Bişnev! Dinliyor muydu Hamuş'un sükutunu, anlıyor muydu? Şimdi sır kaplı bir aynaydı Hamuş Bişnev ise aynaya bakıyordu... Duyduğunu zannediyordu... Aynadan yansıyan kendi sözleriydi Kendi içi, kendi niyeti... İşte bundan zordu susarak konuşmak! He an, acı gerçeklerle yüzyüze kalabilirsin çünkü.. Konuşarak susmak ise...Susmanın en kolayıydı Anlatmak istediklerini konuştuklarınla boğmak... Evet !... Konuşarak susmak Susrak konuşmakyan hep daha kolaydı Sükut altın olurdu elbet, Her Hamuş'un Bir Bişnev'i olaydı...