Sonsuzluk Rıhtımı

Sonsuzluk rıhtımında haykırıyor çığlıklar Gözden gönülden uzak sönüyor kızıllıklar Seyrederken rıhtımdan güneşin batışını Mavi denize girip yavaşça yatışını İşte denize benzer renktedir o gözlerin O gözler ki sonunun bekleyişinde güzlerin Bakındığın ufuklar artık kızıllaşmıyor Parlayan kızıllığı karanlıklar saklıyor Etrafta karanlığın boğuk sedaları var Biten aydınlık günün uzaklaşan sesi var Gün doğmuyor artık, şafak kızılsız kaldı Ya da o al şafakta yalnızca ufuk kaldı Belki de gün doğuyor, sen göremiyorsun Sonsuzluk gemisine bindin ve gidiyorsun Göremiyorsun artık ne şafağı ne tanı Kimse geri getirmiyor senin için zamanı Günlerin bitiminde geceler kaldı sende Soğuk ve donuk bir renk kaldı bedende Bulamazsın artık ne dost ne arkadaşını Yalnızca bırakırlar o gemiye naaşını Ve karanlıktan başka, kimse kalmaz yanında Sonunu beklediğin...Sonsuzluk Rıhtımında..