Çocuk

ben de gençtim bir vakit, senin gibiydim çocuk bakma şimdi son perdesinde olduğuma ömrümün alnımdaki bu çizgilerle mi doğdum zannediyorsun ben de aşık olmuştum, ben de sevmiştim çocuk unutulmaz o yıllar bu son perdede bile basit, derme duygular değillerdi ki bileklerime vurup da prangaları bir mahkum misali yaşamaktı kendimi tanımakta zorlandığım, ve aciz kaldığım zamanlarımdı nefes almanın tek sebebi olan günleri ben de yaşadım çocuk gözyaşları içinde yakarışların, gün ağarmadan uyuyamayıp kan ter içinde uyanışların bir tek sana mı mahsus olduğunu sandın ben de sevdim çocuk ben de kahroldum nedendir ki gençlik gider sevgileriyle, sessizce anılarla başbaşa kalırsın zaman neden acımasızlaşır gitgide korkak ve bir o kadar çaresizleşir insan gençliğin hoyratça harcanışları neden bir tokat gibi çarpar insana ve gözler buğulanır bilir misin çocuk, nereden bileceksin ama bir gün illa ki sen de öğreneceksin