Çanakkale Şehitlerine

Ey tarihin en büyük şehidi Selam durmaya sana mahşer boynunu eğdi Ve yağmurlar silerken üzerindeki kanı Sen görmekteydin Kabe-i Muazzama'yı Fatihalarla yükselirken an be an Peygamberler selamlıyordu seni inan Ey Conkbayırı'nın Mehmed'i Sen düşerken yere gökler ağlıyor idi Toprak şahadet getirdi de senle beraber Duydu tevhidini dağların o an her nefer Arz'dan arşa bombalar bir kıyamet haliyle Batı gurur duysundu canavar ahvaliyle O korkuyla deniz durdu köpürmekteyken Ki sen durmamıştın kendini toprağa atar iken İsrafil verecekti tam da sur'un sesini Durdu bekledi çünkü Son kez sen vermekteydin mübarek nefesini O an bütün şefkati Allah'u Teala'nın Miraca çıkıyormuşsun gibi yanındaydı Ve bütün nesli ashab'ı kiramın İlk kez ağlamaktaydı Ey Kirte'nin,Anafartaların Kanlısırtın Ahmed'i Bilerek görmeyeceğini üç dakika sonrayı Elinde Kur'an,dilinde vatan Seni sipere atan iman Ne muazzam bir imandı ki Doksan sene sonra duyan Tekrar tekrar titredi Ey anasının son bir kez öpemediği Pırıl pırıl yüzündeki gülümsemeyle can veren Halil Ey 57.Alay, ey kefensiz 253000 vatan yiğidi Ey bu toprakların ölümsüz şehitleri Belki bir gün gelir de İzi kalmaz tarihin Sözü geçmez beşerin Ve hatırlanmaz olur da bir dakika öncesi Yine hatırası silinmez Ahmed'in, Mehmed'in, Kemal'in Gökler alıp başını gider Yerse çoktan küsmüştür Bir umman gibi sis çökmüştür Ve rengi gridir artık heryerin Çevir kafanı ve bak Toprağı yine kırmızıdır Çanakkale'nin