karasında yalnızlık adasının yığılmış binlerce orman üst üste hiç geçmeyecek gemilere adanmış gözlerinin limanlarında demirleyen…
mevsim kışa doğru yürüyordu önce sözler bitti bakışlar kayboldu unutuldu isimler…
kimsemiz yok bizim karanlıkta yalnızız... ve çok üşürüz ki biz her daim çıplağız…
hakimiyeti kesindir gecenin ve bayrakları beyaz, zamansız uyuyanların. cevabı kaybolur bir hecelik bilmecenin, sesleri kısılır, suya muhtaç, boğazı kuruyanların…
bir musluktan damlayan su gibi, yavaş yavaş öldürür insanı sürekliliği zamanın…
yağ yağmur; ağlasın bulutlar yine, kopsun kıyamet; zaten bir size; bir de bana daimi bu zahmet