Bakmadın

mevsim kışa doğru yürüyordu önce sözler bitti bakışlar kayboldu unutuldu isimler ve kış bize doğru mevsim kışa doğru yürüyordu çöpçü feryatta, sessizliği bozarak sabah ezanında ölecek yaprak gömüleceği yeri düşünüyordu mevsim kışa doğru yürüyordu bulutların dolmuş gözleri birbirinin görünmez izleri birbiri ardına sürünüyordu mevsim kışa doğru yürüyordu önce sözler bitti bakışlar hissiz ve bir akşam vakti biz isimlerimizi unutuyorduk mevsim kışa doğru yürüyordu ve bu çok ağırıma gidiyordu hiç doğmamış adı konmamış bir harfi yazılmamış bir hikaye daha böyle bitiyordu mevsim ağır ağır kışa doğru yürüyordu