Güz Yağmuru

yaprakların hüzün saçtığı zaman kaçınılmazlığın dönemidir aşktan ne yana kaçsan yağmurlanırsın yağmurlar ki birer notadır her damlası yalnızlığın ince tellerine damlayan hep ama hep yağmur yağar anılarına adımlarını bekler kentin bütün sokakları ama beklemez köşe başlarında seni aşkından sırılsıklam olduğun kız gerçeği yağmurdan bir tül sanırsın oysa perdelerin ardına gizlenmiştir düşlerin çağrışım okları saplanır uslanmaz yüreğine acının tutsağıdır vurgun yemiş bakışların ne yana baksan sevilenirsin seviler ki çoktan gitmiştir kendileri yalnızca hüzün kalmıştır geriye öyle bir hüzün ki ne sokaklar ne sen taşıyamazsın yağmur mu yağar sokaklar mı ağlar anlayamazsın