Analar

Analar, gül yüzlüler, sevgi saçan varlıklar Almayı düşünmeyen, binler veren analar. Muhabbet sarayında sergi açan varlıklar Evlât gülistanında güller deren analar. Özlenme beklemeyen, özünden özleyenler Hayâlinde, düşünde yavruyu gözleyenler Kederleri, dertleri soluksuz izleyenler Melek kanatlarını geriveren analar. Ayakları altında cennet gizli melekler Bal fışkıran pınarlar, billûr sözlü melekler Gönülleri titreten derin gözlü melekler Öfkeyi, muhabbetle geri veren analar. Evlât şarkısı çalar-söyler gönül telleri Diken batsa evlâda, kavrulur gönülleri Yalınayak koşarlar, kanda olsa elleri Kuş gibi kanatlanıp geliveren analar. Sevgi dağarcığında riya yoktur onların O şeker dillerinde dua çoktur onların Yavrusu devamlı aç(!), kendi toktur(!) onların Evlâda, en muhteşem yeri veren analar. Özenle büyütürler kırmadan, incitmeden Meyve yetiştirirler küçücük bir dikmeden Yıldız kayması gibi, dokunmadan, itmeden Sessizce gönüllere giriveren analar. Bir mübarek sihir var "ana" kelimesinde Sanki bahar renginde, sanki bülbül sesinde Hani heyecan var ya, bayram arifesinde Her anışta, o tadı veriveren analar. Koklamak varken her gün, bu gönül güllerini Bir tek güne sığdırdık, anılma günlerini Her gün dualar alsak, öpsek de ellerini Mutlu olsa, sıcacık eli veren analar.