Anneme...

Sevgi kokan çiçeğim, duyuyor musun beni?. Ararım yana-yana senelerdir ben seni Anasız düzelmiyor bu hayatın düzeni Sensiz, hayat yükünü öyle zor ki taşımak.. Büyük bahtiyarlıkmış ana ile yaşamak. Seninleydi mutluluk, tükendi beş yaşımda Ezildi senelerim ıstırabın taşında Başımın tacı olup, dursaydın hep başımda "Yavrum!." diyerek beni alsaydın kollarına Şu divane gönlümü serseydim yollarına. Melek yüzün, gülüşün işlenmiş gözlerime Ruhum acıktı anam, doyulmaz sözlerine Okşardın saçlarımı, yatardım dizlerine Huzura erdi herkes anasının dizinde İmrenerek baktım ben, çaresizlik içinde!. Sanki senin için ben, benim için sen vardın Benim için çırpınır, benim için yaşardın Diken batsa elime, yalınayak koşardın Sen gittin, hasret kaldım sevginin pınarına Yolum hiç uğramadı, mutluluk diyarına. Cemal’inin üstüne, toz konsun istemezdin Cemal’in doymadıkça, sen tek lokma yemezdin Neler, neler yapardım, bir kere "of!" demezdin Öfkem, sitemim, nazım sana imiş ah anam! Sensiz geçen ömrümde, olmadı sabah anam. Atalarımız demiş: "Ana gibi yâr olmaz." Yârin hasıdır ana, ananın yeri dolmaz Solsa da bütün güller, senin güllerin solmaz Koklarım güllerini hayalde ve rüyada Rabb’im güldürsün seni, o ebedî dünyada.