Cenaze Evine Yakılan Şiir

Biraz soğuk gelir adama o nefessiz odalar Oturup bir köşede üşürsün Duruşun durgundur ama için çığlıkları saklar Her şeyde garip bir telaş, için ateş Ne kapı nede telefon susar Ve her ses içindeki derinliğe işler. Her gelen dost giderken senden bir şeyler götürür Her teselli seni biraz daha üşütür Ağlarsın... Hiç kimsenin seni görmediğini düşünür İçindeki sen, sana dur diyene kadar ağlarsın sonra yavaş yavaş içinde bir şeyler susar duvarlara bakarsın boş boş yutkunmana bile izin vermez rutubetli duvarlar dayanamaz gene ağlarsın. Sevimli gelmez hiçbir bebek sana Hiçbir oyuncak dikkatini dağıtmaz Avuçlarında bir biblo Parmakların acıyana kadar sıkarsın Sonra birde O'na ağlarsın Ve hiç kimse seni anlamaz Başını yaslayabilecek bir yer bulabilirsen eğer Rüyasız, çirkin bir uykuya dalarsın Uyumaksa onun adı uyumaya çalışırsın Hiçbir şey geçmez boğazından o sıralar Dostlar eziyet edercesine sofraya oturturlar. Bilmediğimi düşünme sakın, seni düşünmediğimiyse asla! Bilirim çok zordur o nefessiz odalarda Yıkılmış insanların arasında ayakta kalmak. Ama yalnız değildin, tek başına üşürken Yalnız değildin, rutubetli duvarlara dalarken Ellerin titrerken O bibloyu parmaklarını acıtana kadar sıkarken Uyumaya çalışırken Yalnız değildin yani uzaklarda ağlarken... Bunları hiç bilmedin bu şiirimi okuyana kadar Ama inan yaşadığın her zorluğu Kabullenemediğin her gerçeği Benimle paylaştın... Yanında olamadıysam da Olmadıysam da Hiçbir zaman olmayacaksam da Emin ol, yaşadığın her şeyi burada bende yaşadım Bende buralarda durup durup çok ağladım... Sonra oturup sana bu şiiri yazdım Sadece bir şeyi sorabilmek için, Amasya'da beni hissedebildin mi? ... Bilmiyorum Ama ben hep senin yanındaydım!