Hayal

gözlerinde hüznün karanlık perdesi minicik ellerinde ufalanmış bir hayat sen, engin denizlerin mavi çocuğu... vazgeçmeyeceksin değil mi oynamaktan. izin vermeyeceksin avuçlarından kaymasına umudunun. kalbindeki sevgi küllerini savurmayacaksın uzaklara sen engin denizlerin mavi çocuğu... dalgalanırken saçların hırçın rüzgarla ellerin kanarsa tutsaklığında yalnızlığın yine de bekleyeceksin değil mi güzel günleri bilsen de gelmeyeceğini. sen; engin denizlerin mavi çocuğu üşürken yağmurlarında sonbaharın savrulurken oradan oraya acımasızca yine de anacaksın değil mi eski günleri bir dostluk türküsü tutturup dudaklarında sırtına alıp bohcanı çıkacaksın değil mi yine yolculuklara? sen engin denizlerin mavi çocuğu hiç bıkmayacaksın değil mi dalga geçmekten yaşamla ağlamakla, gülmekle, sevmekle, sevilmekle bezeyeceksin hayatının baharını sen engin denizlerin mavi çocuğu gözlerinde hüznün karanlık perdesi minicik ellrinde ufalanmış bir hayat sen, engin denizlerin mavi çocuğu