D'li Derviş

Düş merdivenden sevi üstü düşerken acır bilekleri basamakların. Gözleri kamaşır ışığın alt sesinden toprak kayan hüznün karanlığından ve sancısından anlığın. Ayaz vurunca çehresine günün Öperim dudağından grinin öperim- Islaktır öpüşleri havanda dövülen kederin Alabildiğine korkaktır siyah çünkü Çünkü renkler utandırır ceplerinde kül taşıyan çocukluğumu. Alabildiğine yalnızdır ellerim Sıcaklığını terk ederim çünkü Çünkü ellerim kendimedir benim. Taşlanır suyun bağrı batman bakışlardan ins çıkınca cinden Kirpikleri batar dolunayın göğe Açılır ayna uçurumun adımlarına kapı ardı kadar boşlukta Pencere önlerinde geceden kalma karanlık ovar yüzümü güneşte. Yağmur yağar uslanırım Mevsim ikinci el kalır hayata göverir denizlerim. Davul bile dengi dengine 'çalınır' Şiir ve gurbet akşamları tutuşturur gençliğimi kül kadar Akıl yaftalanır akıl hastanelerinde delirmek emaredir bir şeylere Peki nedir yüzlere tutulan aynanın alamet-i farika'sının sırrı? Lanet uykunun uykusuz hali. Başka ceset, başka ruh… bu kimin amin'i? İlla dudaklarımı mı kesmeli tövbe? Kuşlar ipe gerer göğsümü asma bahçelerinde Ateş havzalarında yıkanır saçlarım tel tel tenime asarım havanın ıslaklığını Meryem'in gözyaşında İsa'nın gülüşü parıldar ah ninova Havari olmak varmış bu kış. Çelikten gövdesiyle isyan bana başkaldırır Kanatlanır do sesiyle la minör sanrılar uzaktan… Çok uzaktan/bir ah uyanır, dalgalanır acımdan içeri 'ironi yapıyor feylesof kimse hastalanmasın Başkalığın diyalektiğinde ölemedim' diye Gömleğimde kurumuşluğu kanımın oysa Kimse Yusuf demedi bana. Delilik geçicidir ve delirsem geçecektir acım. Yıkasam ellerimi gömleğimle temizlenir mi aklım?