Heliyam ( Iıı )

Kırmızı ojeli yalnızlıktı sözlerin, suskularda eskidi harfler. Tara saçlarını kekik kokulu mevsimde aşk kırıklarıyla, matruşka bebeklerin ağlamasın. Ey Tanrının halifesi, seni seviyorum derken bir kez olsun susmamayı dene. Seni saatler altında beklerken hâlâ geç kalıyorsun bekleyişlerime. Geçmişin yadında kalan her şeyin düne yazılışı gibi yine beklet beni. Ayrılıklara doymuyorum çünkü kavuşmayı bilmiyorum. 'Her cümlene verilecek cevabım var da gözlerini görmem gerek' desende vebaldir gözlerim. Aşk pazarı hercümerç. Kalbinin en dibine vurdum, boğulmak bu kadar güzel miydi? Yaram var. Yârdan armağan yaram var. Bakışının en sustalı halinde ölesim var ölesim… Gözlerinle göresim… İzarına buse diye gömülesim… Tanrı'ya iman diye özlerken gülüşünü öldüğümü görmek için gelecek misin? Kurumuş ağaç dallarına asarken kurtlu öyküleri bütün pencerelerin yüzüne baktığını ve yüzünün aşkın mizanında en ağır günahım olduğunu gördüm. Kirpiklerin kanatmadıkça dudağımı, teninin haramlığı tutuşturmadıkça bedenimi ve ruhunu çığlık çığlığa bana sarmadıkça aşka iman etmeyeceğim. Sona erdiğinde hayat can ölecek, ten solacak. Sevdiğim, ruhun bende ebediyen aşk kalacak. Seni toprağa vermeye bile kıyamaz ellerim. Aşk hesabına yaz kalbimi. Bağırdım, düş/erken; heliyam. Seni nefes nefese seviyorum, bilmesende