Helen-5 (saklı Seçilmiş Aşk) (ııı)

Sana niyet, bana heves, aşka bela bu aralıksız bakışmalar. Usulca in rüzgârın yelesine, adımın harflerinden oluşmuş sensizlikte kimin vurulduğunu bilmeden ateşin hükmüne, incit beni gidişinle. Biliyor musun, her otobüs bir sefersizliktir. Akıl almazdır yol alışlar. Gidişine vedasız kalırken yüreğim arkanda yarattığın ince sızılı kalp çarpıntısında düştü kentim. Yasaktı el sallamak yokluğunun başlangıcına. Saymasam da kana teslim bu öykünün bana tufan vedasını, gel ve bu kez gözlerimden seyret içe karabasan gidişini. Dokunmadan yarama tuzla gözyaşımı. Avunursam anlamazsın cana hüsran ağıtlarımı. Ya da boş ver. Unut söylenmişle söylenmemiş arasında çıldıran sayıklamalarımı. Çünkü uykum intihar saplantılı. Gereğinden fazla gereksiz ve gerekçesizse aşk yağmur istilasına, ihanet notu bırakıp altında yaralı çocukluğunun tortusunu barındıran yastığının başucuna, çıkıp gidebilmeli kalbim aşkının cüretinden. Helen! Kirpiklerin aşka akıl danışabilme korkaklığına cesaretlenmektir, kağıtla kalem arsındaki boşlukta cinayet işlemektir ve sen boşlukta kapladığın yer itibariyle ben kadarsın. Bense ölümünü şölenlerle kutlayan, göz gözü görmez fırtınalı yalnızlıkta ruhunu kutsayan bir deliyim. Alametimin fikriyse sensin. Oysa seni sevdikten sonra ve dizlerinde yaşlanmadan hemen önce uğunmak isterdim döşünde ellerinin derin okşayışından gizlice. Tanrı'nın bakışına indirdiği ayetleri okumaya can mı dayanır, hâl kaldırabilir mi bu hâli? Yağmur uyumadan gel ve kokunla ölebilmeyi lütfet kölene Helen.