Meleğim-2

Her Her şeyin ertesi aşk. Ertesi aşk olanın ağlama makamı yanağın. Bu yüzden ellerim hep yağmur yarası… Sessizliğimde kağıttan gemiler yüzdürürken üstüne kasem verilmiş uykusuzluklardan geçiyorum. Arzular gırtlağımda çığlık. Dem bu demin ötesinde künyesiz sevi. Her şeyin kıyısızlığına abanarak kanayan düşlerimle dönmeye başlıyorum hayattan. Yâr ihtilal. Ateş hücresiz damarlarımda gizli. Mevsimler unutulduğunda ve papatyalar 'seviyor-sevmiyor'dan önce solarak güneşi aldattığında kenti andıran anılarımla, alfabenin sana rastlayan harfini anımsatan sesimle geri geleceğim sana. Yeter ki terk et anıların acemiliğinde ağlayarak. Avuçlarımda bahar kanı taşıyarak gelebilmem için gitmeni bekliyoruz; gemiler, martılar ve hikâyemizin yabancısı biz. Felç geçirmiş umudun bahtını eze eze sus içimi. Sevgilim! Kalbimin ol'duğu yerde sen varsın ya, adını aşktan önce söylemek ve seni zikre dahil etmek günah değil. Görünene bakmadım çünkü görünenin ardındaki aynada gerçek vardı. Sen değildin asıl olan, surete bürünmüş can'dı sen olan. Kalbine bak, gerçeğe uzanan yolun talibi de, tecellinin aydınlığı da orada. Sonsuzluğun varabildiği en son ölüm gözlerin ve ancak sana var olmaya yetiyor takatim. Tutsam kendimi ağlamalarda, keskin bir siren sesinde feryadımı yırtıyorum ulu orta bir yalnızlıkla. Yastığımın ıslak vakitlerine döküp yüzümün sığındığı loşluğu, kırlangıçların uğradığı bir denizin ötesinde öncemi karartıyorum ziyâ'nla. Sarhoş bu balıkçılar, bilmiyorlar yokluğunun penceresinden atladığımı. -Üşüdüm sol omzumu öpsene bir kere. Yangınımla büyüyen alevlerde şehir türküleri söyleyerek kanlı günceme eceli ayartan zamanın efendisi! Gözlerinde durulan su ruhumu yıkarken hikâyene yalnız kahraman olabilmenin rüyasında aklımdan geçeni okudum. Yırtıp attım aklımı dalgalarına. Güzeldin ve ben seni görüşümle dokuz harflik ziyanımı ezber ettim kar kırmızı öyküme. İncinmeyeceğin zannıyla bir fotoğraf karesinde gülüşünü yokladım kan beyaz hevesimle. Bu yüzden uykusuzluğun beyazlığına benziyordu gülüşün. Bana ıssızlığından dokun ki tenimin çürüyen yanlarını yasımla şımartayım. Her hâli pişman yalvarışların kimliğinde çocuk kalayım, en çok sesine benzemek için. Aşkın namlı güzeli! Ölü şehirler çoğaltmadan aslıma, vesikası hüzün bir mektuba yakma ellerimi. Unutarak sevme beni. Unutacak o kadar anı var ki gözlerinin korunda tutuşan ayrılığın ardından, hatırlamaktan usandım. Gözüm yollarda beklerken sesini -yırtılmasın aşkın nikabı diye arafa yatırmadan eritirken buzullarımı- yokluğunca ağıtlanarak ''ömrüme karanlık düşüren sendeki izleri paklayamıyor gözyaşım. kaç kadının kokusunu bıraktın içinde?'' diyorsun. Kim demiş melekler kendine benzer diye; varlığın sensizlik bende işte. Sen yine de dalgınlığına büyüt hayatını emi. Kuş uçur kirpiklerinin pervazından kar soğukluğuna döktüğün kalbime. İklimsiz hevesler uyandır hikâyenin en yorgun cümlesinde. Varsın dilsiz gemilerle uğurlayayım rüzgârı dalgalara düşürüp yağmuru ağlatan saçlarını. Gördün mü aşk, yine bana, yine endam çürüten yetinmezliğime yani duldamda acı sevdiren karanlığıma kaldın. Biliyor musun, kahraman ölsün mü ikileminde kahramanı yitirdim kabusumda geze geze. Yine ağlayacak şehir önü buldun ya kendine, ruhumun penceresine kadar açtın ya sonsuzluğunu; gülümse. Durma koş aşk, kanamam durursa özlemekten ölürüm. Görüyorum, yüzünde hüzün çiçekleri. Baskın yemiş bir yağmur ikindisinden sonra dağlanmış bahar gibisin. Irmak dalgınlığı geçiyor gözlerinin tam vaktinden. Ağlamak sebep olsada suda kıvranan sardunyanın tuzlanışına, aşk kanla pas tutmuyor. Dur yorulma yaprakların sararmışlığına, ellerinin sonbaharından henüz döndüm. Unutkanım. Bu son şarkı… Saçlarının buklesinde yitmeye bıraktığım aklımı almaya geldim gidişini seyrederken. Bir rüya görebilmek umuduyla, cümlenin kaderini okşarken parmaklarım, susabilmeyi sustum. Tavan arasında gidişinin ayak izleri tıkırdıyor. O derin yalnızlıktan kalan ağlayışını kusuyorum şimdi zindan bahçelerine. Gitmeden kalsaydık keşke… Bu son sone… Ardında sürükleyerek çığlıklara uyandırdığın kentin tiz gürültüsüne kulak tıkayarak vedada kirlettin el/lerimi. Mutlu ol, ölümüne mutluyum. seni seviyorum