Menkıbe

Kimim kimsem yok Dağıttım yalnızlığımı Kötürüm bir mevsimin külleri dağılırken merdiven başında Ben sildim yağmuru kitaptan Ben çıkardım elif-ba'yı hutbelerden Kapımda köpekler havlarken kanlı dişlerle Ağzıma tirşe kıyıların hayası sokuldu Ölmüş olmalıyım dedim utanarak Yoksa bu kireçli mezarlar nereden solduracak saçlarımı? Nereden tanıyacak karanfil bedenimi toprak? Çamurlu sularla yıka yüzümü Bakalım aşk ikbâl vaad edecek mi bize? Dal kıran rüzgârda ovdum göğsümü Pişmanlığım yol yorgunu Allı morlu geceden aklımda kalan Sabahın ecele yakın olduğu Yolumuza mayın döşeyen ruhun anlattığı Menkıbesiz aşkların kadınlarda kaldığı.