Tekrar Tekrar... Acıya Doyana Dek

Kaçıp kaçıp sığındığımız o yaslı evdi hep gözyaşı loşluğunda, yarım sıcaklıkta, kırgın perdeler, unutkan masamız, uzak sahillerde çekilmiş fotoğraflarımızdan hep mahçup bir sevgi taşardı. Alıngandı şarkılarımız, alkole dayanıksız Saatler boyu, nefes nefese planlar yapardık, heyecanla yürürdük düşlerimizde, bu kadarı çoktu bize, yorulurduk Birimizin bakışı yeterdi hayallerimizin kanatlarını yakmaya... Sonra önüne düşerdi saçları gün biterdi Hep o saatlerde yaşamaktan ölürüz diye korkardık. Akşamın ıstıraplı eşiğini geçtikten sonra mutfağa giderdi, çay yapmaya çay yarım kalırdı, gider içeri ölesiye sevişirdik... O yaslı evden günlerce dışarı çıkmazdık kaç gün, kaç ölüm, kaç öykü tükenip biterdi ellerimizde. Bir gün gelir o yaslı ev bize dar gelirdi unutulmuş istasyonlara giderdik, ayrı ayrı bizim gibi insanların yazdığı öyküleri okurduk, yüreklerimiz bir hüzün oyuncağıydı sanki, olmadık şeylere ağlardık. Dokunaklı bir filmin sonu gibiydi hayatımız tekrar, tekrar, acıya doyana dek