Yırtık Kağıt Pencere

A Ayşenur Yazıcı Ayşenur Yazıcı
0 Altın Yaprak
Beni anlayabildiğin kadarsın fazlasını beklemem aptalca hem senden… hem kendimden bu kadar bakabiliyorsun anca! ben, eski Türk filmlerinden çıkmış kadınım bir türlü ölmedim! Hulusi'nin torunu Adile'nin kızı… Aşk, vefa, sadakat bulunca karnı doyan Fakir, dürüst delikanlıyla mutlu olup Nuri Alço'ya acıyan kadın. kötülere merhamet dileyen, tecavüzcü Coşkuna beddua, ayrı düşen sevgililere dua… filmin sonuna kadar kimseyi incitmemek için bekleyen tedavülden kalkmış ruhum ben kendi karton şehrinin kağıt penceresinden hayata bakar eski Türk filminden artakalan bu kadın kırık, kadirşinas! çizdiği manzarayı cama asar, dışarıdakiler camı yırtana kadar ağlamaz "selvi boylum al yazmalım" gerçektir benim için Aytmatov bir sihirbaz! Şakadır ona, gerçekolamaz depremde ölen bunca çocuk ve Çin… taze bir çiçek çıkarsa yol kenarında insan olmayı hatırlatan yapraklı elçim, huzuruma bahanem olur ama tutmazsam başka burunlara çiçek sanki bükük durur Cezmi'nin dediği gibi "40 yılda bir" değil, 400 senede çıkmaz benim gibisi yoluna… ben gibiler "az"ız, eksiğiz, yalnızız hatta sizin deyiminizle "aptal"! "herkes" olmadığımız için yadırganırız, …anlaşılmazız! Beni anlayabildiğin kadarsın! önce işin, çocukların yurtdışında tatilin, banknotların, dökülen saçların fazlasını senden bekleyemem! kendimi çizerim temiz insana inanmak istediğimden kapanmaz bir türlü yaralarım… oysa pencereye beraber manzaralar asmak astığımıza inanmak, inandığımıza sarılmak mümkün! Ve aşk inan aşk yok ise hayatında ne sayısı cebindeki kadınların, ne de rakamların metadan öte manası yoktur bankada hesaplarının koy hafif meşreplerin üzerine biraz yaldız ne farkımız var ki? o da dişi, ben de… etek giyip, sutyen takarız hepiniz için "hepimiz" aynı kadınız… farklı seviliriz diye umarız eski Türk filmlerinden artakalan Adile'nin kızıyım ben Yaşlanmış, ama kuzuyum ben… her giden ardından bir iz bırakır bilirim kimini rüzgar süpürür "bir günde" kimi yürekte olur "kin" izi yorgun, cesedi bitkin… kimi kayada çatlak bırakır kimi izin 'kendi' olur kimi ebediyete "iziyle birikir"… iz değildir leke, kir! Ben gibiler giderken kendi kanıyla iz bırakır ardında, kan bittiyse ömür de kesilir bir yağmura bakar dünyaya karışmak ama bir çiçekte tekrar dünyaya gelinir… dedim ya, beni anladığın kadar varsın! karton pencereme astığım kadar gerçek, cam yırtılana kadar kalansın iz kalmıyor ardından… çünkü filmde olmayan bir yalansın.

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.