Kapat Kapıyı Bezirgânbaşı

yakama çürümüş çiçeği taktım da geldim. sesim yokuşlarıydı içimin, indim çıktım debelendim. sen söktükçe ben ördüm düz ters lastik haroşa çıplak gövdemi şiirle dövdüm ‘sahtiyan’ mı diyorlar bezirgânbaşı kapat kapıyı, yenildim baktım da kâğıt tanrılarına dünyanın kendime kayalardan bir parça edindim sesim dünyanın duvarlarına çarpıp bana dönüyor anne beni düşünme içime ektiğin ağaç tersine büyüyor ben de büyüyeceğim. kızarmış elmalarımı kimseye vermeyeceğim anne beni düşünme emanetin olan uçurumu kimselere düşürmeyeceğim çeyiz sandığıma bıraktığın mühür kalbindir. söz mührü kalbimde gezdireceğim karanlık bastığında sarı bir ışık gibi parlayan şeyi hiç yitirmeyeceğim say ki deniz feneri, say ki orda bir yalnız bir yalnıza çiçek açmadadır say ki orda bir dalga bir dalgaya kulaç atmadadır yakama çürümüş çiçeği taktım da geldim.  sakın anneme söylemeyin kapat kapıyı bezirgânbaşı yenildim