Yaşama(ma) mak

sıradan şeyler olup bitiypr, dünyanın her yerinde.ağacın biri esniyor toprak geriniyor.gün süzülüyor evlerimize kap kacak börtü böcek naftalin elbise dolap bana mısın demedin ağacın esnemesi olağanüstüdür şehvetle açılmış ağzından, gökyüzü görünür gerindikçe toprak,günün omuzlarından yıldız tozu dökülür eşiğin kapıyla sevişmesi olağanüstüdür anahtarın dönmesi kilidin inlemesi pencere pencere olduğunu bilir, ordan bakınca görünür dünyanın gözleri ya şu gemi...yelkeni ak, ne ülke ne bayrak (deniz yok ki gemi nasıl yol alacak?) (gemi için bir düş deniz...kurulacak!) 'ben bu derde hande derman' dedim, aşk dedi, yalan dedim, giden kim,neydi kalan uyandın gibi bir sabah, kuşlar havalanıyor dünyanın çatısından bir yaşamaktır dövüp durdu kıyıları ayağını değdirmedin onca savaş onca ölüm onca kin bana mısın demedin!