Karabağ

K A R A BA Ğ Can tenden uçmazsa esen yellere, Kanım karışmazsa coşan sellere, Ölürüm de vermem seni ellere, Canımsan, kanımsan gözel KARABAĞ. Fırsat kollirlar ki bize dalalar. Dalıp seni bizden çeke alalar. Gurbandır uğruna yigit balalar. Canımsan, kanımsan gözel KARABAĞ. Sen meni pırahma, ne mende seni. Sımsıcah gucahla bu özge teni. Edemez bizlerden seni Ermeni, Canımsan,kanımsan gözel KARABAĞ. Mümkin değil bir Türk korkuyor dene. Korkup bir kenara çekile sine. Onca şehit inan az gelir sene, Canımsan,kanımsan gözel KARABAĞ. Asırlardan beri oldun gururum. Canımdan ileri özge namusum. Sensin benim bir tek hayat umudum. Canımsan,kanımsan gözel KARABAĞ. Bağırdılar,sandı bizi korkalar. KARABAĞ’ı hemen goya gaçalar. Niçe diledikçe hayal kuralar. Canımsan,kanımsan gözel KARABAĞ. Biri değil gencin,hepsi ŞEYH ŞAMİL, Çoğu da andırır MUSTAFA CEMİL. Uğurda yetişmiş olmuşlar kâmil Canımsan,kanımsan gözel KARABAĞ. Analar,bacılar nene hatundur. Balalar onurlu kalbi altundur. Bu yanıp sönmeyen senin od’undur. Canımsan,kanımsan gözel KARABAĞ. Türk’ün halâl gelmez emdiği süde. Gönlü uymaz bir ân kölelik ede, YUSUFOĞLU uğran bilmir ki nede, Canımsan,kanımsan gözel KARABAĞ.