Bir Barış Şarkısı

F.P.R. için * Dedenin başka dedelerden çaldığı o çiçekli California' nın portakal ağaçları altında düşlemiştin belki bir zamanlar başkanı olmayı ulusunun, onurlu bir yurttaş olmayı ya da. Dedenin dedesi İtalya' dan bir düş yüzünden kaçmıştı belki, bir ev, bir yuva ve yeni umutlar kurmuştu yeni bir ülkede, Kuzey Amerika' da. (Varsayım olabilir bunlar, ama sayfalarını okumaya çalışıyorum tarihinin, düşlerin gerçekleşmeyecek, o ülke mezarını kazdı çünkü portakal ağaçlarının çok uzaklarında.) Bilmiyordun belki de nerede olduğunu Vietnam' ın, şimdi her öldüğün yerin, yarıda kalmış çocukluğun orada yitirdi sağduyu adına ne varsa, -bilmiyorum neden, sen de bilmiyorsun- orada sarıldın sahici bir silaha, gölgelerle, ağaçlarla savaşıyorsun, yollar, kayalar, taşlar ve rüzgar ve tüten dumanı kendi ateşinin ve senin olmayan bir ormanın sessizliği, su, sıcak, yağmur ve kurşunlar, kendi getirdiğin kurşunlar senin karşında şimdi. Olamaz sanmıştın bütün bunlar, düş görmüyordun oysa, içinde bir şeyler kırılmıştı bir şeyler kırmıştı dallarını dedenin diktiği portakal ağaçlarının, orada olmak isterdin, uzaklarda, bir barış şarkısının gölgesinde, ama o şarkı kesildi şimdi, gelip yıktılar evlerini, yuvalarını, yeni umutlarını Vietnam adı verilen ülkenin, bu adı hiç duymamıştın belki seni yolladıkları o acı güne kadar dostlarında birlikte, hiç bir şey söylemeden, açıklamadan nedenlerini; yolladığın o topraklardasın yine ölüyorsun, ölüyorsun, her gün ölüyorsun kendi getirdiğin silahların altında. David Fernandez CHERICIAN Çeviri : Ülkü TAMER * Redwood City, California, 17 Kasım (A.P.) - Bay ve Bayan Silvio Carnevale, oğullarından gelen bir mektubu okuduktan dört gün sonra onun Vietnam' da öldüğünü bildiren bir telgraf almışlardır. Oğulları, mektubunda şunları yazmıştı: "Tiksiniyorum, kendi yaptıklarımdan ve arkadaşlarıma yapılanlardan tiksiniyorum...Yüz yaşında gibiyim...Talihim de artık ters dönüyor. Benim için elinizden geleni yapın. Ölmek istemiyorum, baba. Beni buradan kurtarın..."