Babam Ve İstanbul

Umudun en çalışkanı, hayatı incitmeyen adam bir İstanbul çelebisi, sanki beyaz bir kuş karanlığı topa tutan adam, mavi bir kâlp yumuşacık bir deniz, bir geminin güvertesi onurlu bir ömür, dürüst bir hayat evinden ekmeğini eksik etmeyen sevgi kokusu radyo tiyatrosu dinlerken hüzünlenen adam Atatürk'ün sesini duyduğunda ağlayan adam ne savaşlar görmüş de yenilmemiş çekingen bir solgunluk, efendi bir güneş mis gibi bir Türkçe, yürüyüşü ışıktan yarasını gizleyen, alınyazısı güzel adam erken büyümüş, vefa dolu, cesur adam annemin en yakın evladiyelik arkadaşı asidir, yorgundur, asabidir, burnunun dikidir son şehir, son istasyon, son bahar, son çocuk düzgün ceket, ütülü kravat, kırışıksız pantolon avare olmamıştır hiç, dalavere nedir bilmez iki yakası bir araya gelmeyen memur adam aydınlığın özkardeşi, barış şarkısı bir adam Babam; terleyen alnını sildiğim dua gibi bir adam!