شمارهٔ ۲۱
ن نجمالدین رازی
0
Altın Yaprak
من سوخته دل تا کی چون شمع سر اندازم
وز سوز دل خونین در جان شرر اندازم
درد دل من هر دم از عرش گذر گیرد
در شهر ز عشق تو صد شور و شر اندازم
هر شب من بیچاره تا وقت سپیده دم
بر خاک سر کویت تا کی گهر اندازم
زین دیده در بارم از آرزوی رویت
در پای سگ کویت خون جگر اندازم
شمعا من دیوانه تا چند چو پروانه
در آتش عشق تو شه بال و پر اندازم
تا کی تو غم عالم بر جان من انباری
ز آن مرده نیم دانی کز غم سپر اندازم
هر تیر بلا شاها کانداخته ای بر من
جان را هدفش کردم بار دگر اندازم
یکبار چو پروانه جان بر کف دست آرم
خود را به برت جانا باشد که در اندازم
یک شب تو حریفم شو مهمان شریفم مشو
زر را چه محل باشد تا بر تو زر اندازم
جان پیش کشم حالی گر ز آنکه قبول افتد
در پات به شکرانه دستار و سر اندازم
عمر من سر گشته سرباز به کوی وصل
بردار نقاب از رخ تا یک نظر اندازم
ز آن باده دهم ساقی کین هستی من باقی
از سطوت آن باده از خود به در اندازم
من نجم و تو خورشیدی من فانی و تو باقی
وز نور و تجلیت زیر و زبر اندازم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş