شمارهٔ ۲۴

در عشق یار بین که چه عیار می رویم سر زیر پا نهاده چه شطار می رویم در نقطه مراد بدین دور ما رسیم زیرا به سر همیشه چو پرگار می رویم جانی که هست مان فدی یار کرده ایم ور حکم می کند به سردار می رویم مرگ ار کسی به جان بفروشد همی خریم عیاروار ز آنکه بر یار می رویم ما را چه غم ز دوزخ و با خلدمان چه کار دلداده ایم ما بر دلدار می رویم بار امانتش به دل و جان کشیده پس در بارگاه عزت بی بار می رویم با ظلمت نفوس و طبایع درآمدیم در جان هزارگونه ز انوار می رویم ز آن پس که بوده ایم بسی در حریم جهل این فضل بین که محرم اسرار می رویم عمری اگرچه در ظلمات هوا بدیم آب حیات خورده خضروار می رویم گرچه چو چرخ کور و کبود آمدیم لیک با صد هزار دیده فلک سار می رویم در نقطه مراد بدین دور ما رسیم زیرا به سر همیشه چو پرگار می رویم