Seni Seviyorum

Ruhuma işliyor rüzgarın esintisi, şu karşımda duran yakamoz kalbimi deliyor her titreyişinde. Ay kendini daha çok göstermek için parlaklığını saçıyor denizin üstüne... Bense karşılarında tek başıma ikisi arasında sıkışmış, izlemeye mahkum biri gibi oturuyorum. İkisinin aşkı ne anlamlı geliyor gözlerime, biri gökyüzünde biri yeryüzünde... Biri ışıltılı olduğunda diğeri de karanlığa büründüğünde ve her ikisi de dolunay günlerinde tam olabiliyor... Ayın aşkı farklı olmalı nasıl da bekliyordur ışıltısını tamamıyla yansıtıp sevgilisini sarmayı ve o deniz kim bilir kaç akşamlar karanlık gecenin ürkeçliğiyle bekliyordur onu aydınlatacak olanı... Her yakamoza dönüştüğünde nasıl da sarıyorlardır özlemle birbirlerini ve o mutluluk nasıl da dönüşüyordur bir şölene... Rüzgar ezgilerle dolu şarkılar mırıldanıyor, müziğin tüm notalarını anımsıyorum ancak sözleri hiç hatırlayamıyorum. Akşamın kör karanlığında seni düşünüyorum. Evlerin girişlerindeki rüzgar çanları düzensizce çalıyor her biri kalbime damgayı vuran ateşli mızrağa benziyor. Karanlık içinde gölgelerin oyunuyla her bir yansıma sana benziyor ve o yıldızlar her bulut ardından sanki senin gözlerine bürünüyor. İçimde fırtınalar eskiyor, kanlı yaram canımı yakıyor onu saracak kollardan uzak olmak ölümü özletiyor. Bitmiyor teselli verişler de, benim kalbim kim ne derse desin hala isyan ediyor, diyorlar ki zaman ilaç olur acılar diner, hüzünler düşer, o aşk bir anıya döner, diyorlar ki unutmasan da alışırsın ayrılığa ve tekrar aşık olursun... Gülüyorum şu an bunca şeyi öngörenlere bağırmak geliyor tüm gücümle... Zaman ilaç mı olacak oysa benim yaram hiç kapanmıyor deşiyor içimi içten içe, öyle çok ürperiyor ki yaram kaşıyıp yarayı daha çok açıyorum. Hüzünler düşer mi diyorsunuz hüznüm kilit gibi yapışmış kalbime anahtarı şu denizin dibinde açmadıktan sonra nasıl gidebilir ki... Anıya mı döner onca yaşananlar anılar anımsanmaz mı peki, hatırlanmaz mı bir ezgide, içli bir sözde, nağmeli bir şarkıda, söylenen fısıltılı bir şiirde ve her hatırlayış yaramı daha da deşmez mi... Diyorlar ki alışırsın ve tekrar aşık olursun... İlk aşklar hiç unutulmaz diyorlar oysa, öyleyse ben hiç unutmayacağım bu benim ilk aşkım ne de olsa... Oysa ne çok kıskanıyorum şu denizi-ayı onları bir isme dönüştüren yakamozu... Günlerce bekleyip bir-iki günlüğüne de olsa kavuşmak ne iyi olurdu... Bitmeyecek hüzünlerim, artık bu kederle bütünleştim... Sen aşık olduğum, güzel gözlüm, ruhum, yarim... Gitmeyeceksin gözlerimden ve sana olan aşkım da bitmeyecek yemin olsun... Senin gidişine ağıt çemberleri bağlasam da biliyorum kayboluşlar gibi gidişler de dönüşlerle biter. Ve ben sadece sessiz çığlıklar atıp söylüyorum şarkımı "seni seviyorum". Biliyorum hiç ellerim tutmayacak ellerini biliyorum gözlerin de gözlerime değmeyecek. Ama olsun belki kaybolup giderim bu dünyadan uzun ömürlü değil de kısa bir ıstıraptır benimki ve özlemle beklerken seni öbür dünyanın kapısında görüveririm gözlerini... Hala ümit ederken içli içli seni bekliyorum. Tekrardan söylüyorum bu sefer karanlıkta bakışan ay ve denize inat sesli sesli haykırıyorum zifiri karanlıkta avazım çıktığı kadar "seni seviyorum".