Arzu Ahvalim

prensesim sarı çiçeğim göğsünün içine saklandığım benim ayrılığa ihanet diyorlar bu şehirde peki sen ne dersin şu ağlayan gözlerime gitmemeli yüreğin senden önce gurbet ellere gitmemeli gözlerin senden önce ötelere yıllarca yaşanılmamış günlerin kirleriyle yıkansak bile ardımızda bıraktığımız dupduru suyu içen nedir kana kana sence sakın ola bu sevdaya yalan deme yalan olmaksa yaşamak bu kiralık düzende hep kaypak değil ya bu hayat açtım kollarımı gülüşüne hele bir gel de yumruklar savur göğsüme ben sararım seni kurban olurken bu can yüzün de açan bir tek gamzene hayalini bende bıraktığından beri kapımdan götürme ayak sesini yasak meyve olma cennetimde boynu bükük bırakma düşlerimi ah kör olası sözler bir gün öldürür öldürmesine de kendini ama gel gör ki gülüm kimselerde olmayan o minicik yüreğin kalır yüreğimde uzun lafa kısa diyemem çiçeklere sol diyemem gönül soframı kurdum bir tanem helaldir duygularım yüreğimi çatlatana kadar ye akrebin yelkovanı zehirlediği saatte insan sevdiğine rezil olsa da âyan beyan gözlerim de gözlerinin özlemi şu an saat gecenin bilmem ki neresi ve sen yorgun şehrimdesin biliyorum ben böyle sevmesem seni sen nasıl rahat edersin ki kusuruma bakma sevgilim geçiyordum kıyılarından sadece sevdim ki şimdi kim bilir kaç yüz eskiyecek içimizde ve şimdi kim bilir kaç yüz intihar edecek içimizde belki kederleneceğiz gündüz gece belki de her şey yandı bitti kül oldu deyince hayat işte