Deniz Umut Dereli

Bir gece ansızın uyandım, uykumdan. Kötü bir rüya gördüm sandım ama değildi; Senin yokluğunun kalp krizi boğmuştu gecemi. Nefessiz kaldım ki; ölüyorum sandım.…

Kum rengi gözlerle bakar insan, Eğer aldatmış ama pişmansa, Ve saatlere gömülür gözleri Çöl fırtınasında kaybettiği eleri arayanlar gibi.…

Gözlerim bir bahar solgun eseriyle konuştu, Ve ruhun tenimde, Yağmurun ilk damlası gibi usul usul ilerledi. En içlerime doğru hüznü yaydı.…

Alışmak zor Anlatıp, aldanıp, ayrılmak, Bir romanın içinde küçük bir karakter, Aramızda eriyen mum misali, zamanla önemsiz olmak.…

Avuçların ufukla bir hatta, Parmak aralarından güneş süzülüyor, Karma çiçekli elbisenle doğa gibisin, Ve ardındaki derya tonla, gül yüzlü bir melek.…

Özsuyunda çağlayan sesi var Aklım uçarı yollarda garip Sınırlarım var senin gibi Ben de vazgeçtim,…

Ey gözleri kindar bakan kadın, Ey baharı bana ayaz kılan ayrılığın, Ey umut sırverişlerime ihanet eden ben, Çok geç artık, çok geç sevemem...…

Önceleri suskundu bakışlar, Korkuyordu zamansız üşümeler, Konuşurken düşünür olduk, Düşünürken kaybolduk...…

Düş gördüm, düşünceli gözlerinde Kıskandım ağlamanı, Ve gücendim sana, Islak gözlerinde, gökkuşağı yalanı.…

Tek çıtalı, yüksek kanatlı bir yelkenli yaşam, Deryasını bulan, damarlarımda akan kan, Canda can var, umut gibi Amaç, bir kıyı…

Önce dinle bu sesi, Gülümse düşününce. Sonra bir iç geçir geçmişe, Ve gözlerini kapat bir an..…

Öyle bir tablo yap ki bu dünyada İçinde umutların olsun rengarenk Hüznün de olsun solgun çerçevelerde Yalnız yalnızlık olmasın resminde...…