Şafak Sökerken...sen...

Bir dağ başı ıssızlığında mısın gülüm, Yanardağ gibi mi göğsünün orta yeri, Kor alev çukurlarda mı yüreğin Ve yandıkça, Yakıyor musun seni acıtan hikayeleri...? Hani bir gün söz vermiştin kendine; Kollarındaki kırıkları Yen içinde saklamayacaktın, Yazdığın günlükleri yırtıp atmayacaktın Her sayfasına not düşmüştün hani; "Hiç unut/ul/mayacak" diye..! Unuttun O'nu değil ama, kendini Yaşattıklarını belki de...? Bir gece yarısı Korkuyla karışık bir heyecandı merhaba'n Acaba'lar içinde bakan gözlerdik önce Sonra uçsuz bucaksız bir yol Ve şafak sökerken yüreğimde Sen... Bazen kulağımdaki sıcak bir nağme Bazen kızgın bakışlar Çoğu zaman sevgiyle gözlerime dokunan gülüşlerin... Yılanlı yollardan mı geçmiştik Ustanın dediği gibi Susamışlar aşkına Kandım diyesi...? Unutulan sen değildin ki Kahpeliklere alışmış bir dünyaydı Biten ve yiten umutlardı Senden kalan... Korkularını kıstırıp yüreğine Yürü şimdi, Uzaklaş Doludizgin sevmeler ülkesinden Aşkını da bitir, kendini de Kim bilir Belki de, yeniden başlar bu hikaye...!