Şiir Ve Gül

1. Bilirim Sesimi duyamayacak kadar Uzaksin benden. Birtek şiirlerimde yani başimdasindir, Uzak bir şehir'de okurum onlari, Ve benim oldugu kadar Senindir'de yazdiklarim. Haziran Gecelerin'de Güneş sarisi döşegim'de Bazen bir karabasan gibi Cökerler üzerime, karanligin icinde Zapt edilir Esir alinir bedenim. Tek suclusu sensin bunlarin. Terk ettiklerinde bedenimi, Ait olduklari sayfalara dönerler, Ve gecenin muhteşemligini anlatirlar sana. Ne kadar Korkularim olsalar'da Tek yoldaş onlardir bana, Yitikligimin tek tanigidir onlar. Şimdi sana geldiler, Beni duyamadigin kadar duy onlari!.. Sana dair Var olanlarla Sürüklendiler kapina. Acinin o cirkin sesini, Dudaklarim'daki hasretligi, Sicakligin, Kan ter icinde biraktigi bedenimi, Anlatacaklar sana. Ayak seslerini, Katliyamlari, Kavgalari, İşkenceleri'de Dizeleyecekler önüne. Ve bütün bu hepsinden İyimser bir gül yaratacaklar, Gözlerinin önüne sunup Oraciktan ayrilacaklar. 2. Giderek Cogalan yalnizliklari, Fail-i mechul cinayetleri, Acligin cirkin yüzünü, Göre bilirsin Pencere dibine Taşidigin gülde. Ve dile gelecek birazdan Ah sen! Suskunlugun mührünü cözemeyen kadin! Bak gör! Yitirdigin karanligi! Nelerden dogdugumu keşvet! Ömür törpüm Seninki kadar cok degildir, Soldugum gün Ayrildigim andir yanindan.! Ah sen Kadin! havada ucusan kuslar kadar kalabalik degilsin! Yalniz ve bitkinsin! Ve böylede öleceksin. Ellerinden tuttugun Zenci kiz'da büyüyecekdir birgün! Yoksullugun degil Varligin gözlerini boyamasiyla uzaklaşacaktir dünyandan. Sadece bir teşekkürle Son bulacaktir Merhametinin bedeli. Şimdi Günlük bir oyuncagin olmadan, Pencereden savurmani istiyorum Kizilligimi.! Bir bekleyenim, Gördüklerimi söyleyecegim, Sönmüş umutlarini ihbar edecegim Bir yerim var!..