Kül Yankısı

Hissim var, yaralar gibi geceyi Hasrette hangimiz öndeyiz bir bak! Sen, sahilde bir ipek şal; bense hiç yaşamamış bir zeytinim, dalda. Ellerime bakıyorum zaman hasretiyle ne varsa ellerimde seni anlatan ne kadar uzaksa bana yaralar hiç kalıyorum dokunuşunun uzağında. Beceriksiz bir çocuğun yapamadığı ne varsa, bende var. Babama söylemediğim. Hayretle karşılanan bir atlı karınca bir samur dokunuşu var sade kalbimde Kimseyi yaralamaz aslında boş bakışlar. Ancak Boş bakışları düşünene eller çatlar. Asıl bir büyük bayramdır kızmak. Kendini bir ayıbın yüzüne vurdukça Belki atlamak gelecek, içinden boşluğa. Koca bir küfür gibi yaşamaktansa diyecek nefret: Hallaç pamuğu gibi kalsın ruhum bu dünyada! Hiç, düşünmedim biliyor musun? Kendime aynalar takıp çarşılarda Hiç salınmadım kaygısızlar arasında İsyana kalan halimi sattım her gece. Duvaksız yüzümü örttüm, şeyhimle yatınca. Hiç yaşamadım aslında ben o ağaçta! Şimdi hayat, Zamanın içinde yaşlanmış bir nuh. Gündüz, gökyüzünde karanlık ve rahvan. Annemin sesi, on beşimden kalan bir hayal. Ve kahrolası bir çan gibi vuruyor göğsüme ruhban