Ayna

Rüzgarda belli belirsiz Savrulan kömür kokusu Avaz avaz yüreğimde Hüzünlerin en koyusu Aklım takılı karanlıkta bir yıldız gibi Anlık değildi bu esareti Bildiğim zamanlardan öncesi Kayıp kurtulmuştu bir tanesi Bir çocuk titriyor karanlıkta Sense ellerini unutmuşsun boynumda Üşümüyorum, vermek istiyorum Paylaşmak zor bu havada Gözlerini kapamış düşünüyor evler Kederli, bir daha açılmayacak kapılar İki sarhoş uzanmış, örtüleri kuponsuz Canımı acıtıyor hatıralar Şehir karalar bağlamış bir gecelik Güneş doğana kadar matemde Yokluğun çarpıyor yanağıma Yokluklar mı sürükler umuda Çığlık çığlığa bir ses Bu ben değilim bağırmıyorum Bir ayna tutuyorum Kendi kendimi yeniden tanıyorum.