Uçurtma Zamanı

Uçurtma rüzgarı gibi Kısa süreli Oldukça güçlü, Dağıtırken düşüncelerimi Söneceğini zannettiğim Kuytularda yüreğimin Alevini körükledi Havalanırken Bilmediğim hayallerim varmış, Öğreniyordum Öyle yabancıymışım ki yüreğimin sesine Anlayamamıştım, Anlamayı istememiştim Belki de korkuyordum Geriye bakarken Kısacık bir uçurtma zamanı Sevinçliydim çocuk gibi Gülümsemeyi öğreniyordum Korkularımın içinden Geçmiş acılaşmıştı birden Algılamalarım mı değişti, Anlamlandırmalarım mı, Yanarken Daha önce yaşamamıştım Sanki yolun başında Küçücük hissettirecek kadar büyük Mutluluktu uçurtma zamanı Uzun sessizliğim mi Kısa uçuşum mu İpimi gerdi Uçarken Şimdi rüzgar durdu, Ağaçlara takıldı uçurtmam Varlığını yokluğuyla ölçerken Yüreğimde Binlerce güvercin havalandı Rüzgarından geriye Bir kayıp duygusu kaldı Düşerken Artık yeni algılamalarım, yeni anlamlarımla Bakarken geçmişe Korkunç biçimler, Biçimsiz sessizlikler peşimde Yüreğim yaralanmış, Kırılmış,parçalanmış bir uçurtma Uçurtma rüzgarı yok ama Yeni bir ben var yaşamımda Yaşarken Yaralarım görünmez yerlerimde Uçurtma rüzgarı kaldı düşlerimde Uçurtma hüznü gözlerimde Ateşi söndü yüreğimde Uçurtmam karanlıklar içinde Ağlarken karanlığım 'Siyah hep çocuk kaldı ' yüreğimde. (*) (*) ADONİS