Dilek Mezarlığı

- Ben bu satırları yazarken sen çok uzaklarda öleceksin! Adımı ölüm koy, her öldüğünde beni hatırla... - Dilek dilendiği kadar vardı Ve ölüm Yaşandığı kadar… Tanrı ölümü düşürdüğünden hayata Kan duman yaşanan Bu O'nun beceriksizliği (!) değil Dilek dilenmeye eğilmediğinden Ölüm duman direnen Yazgı (!) bu değil Vakit ölüm üstü şimdi Ki ben ilk kez yaşamıyorum bu seferi Dölyolundayken başlamıştı ölüme kalım yarışım Ve zafer bayrağımı sallayarak düştüğümde ana rahminden Vaftiz edildim ölümle Binbir ölüm heceleyerek söktüm okumayı Ve yalnızca ölüm yazmayı öğrendim Yaşamayı değil belki Ölmeyi kendim seçtim En çok Azrail'i kıskandım Aynı zamanda her yerde nasıl olabiliyordu Bir görüş vaktinde elbet soracaktım bunu Ama ölmek en çok anneme yakışırdı Azrail'i reddeder En şık ölümleri giyer çıkarırdı En son babam terk ettiğinde öyle bir öldü ki Bir daha ölecek hali kalmadı Oyunlarını bir tekmeyle yarına atmış Çek defterine yazılmış baba sevgisiyle büyüyen Eli yüzü ölüm kokan bir çocuktum Hayata sıkı tutun demişti annem Acısın avuçların, kanasın Bırakırsan Ölüme düşersin Çalakalem düşler doğururken şiir şiir Toprak kanar diz(e) lerin Durduramazsın Esrik no(k) taların kendini astığı bir şarkıda Dilime yapışan nakarat şimdi ölüm … En şuh yalanları takarken saçlarıma Sırtımı dayadığım masallar taşımıyor beni Ne kadar bağlıysam yaşadığıma O kadar söküldüm Hayat tutuyor olur olmadık Kanla karışık ölümler kusuyorum Aşırı gerçek kaybeden tüm dileklerimi İçimde saklı mezarlığa gömüyorum Kendi mezarıma... - Öldüğüm dileğimi sorsaydın; ' Baba ' derdim... ' Öldüğümde beni içine göm! '