Ucu Kırık Şiir; Bitevi Yokluk Tınısı

hafif meşrep yalınlığında yalnızlığın ve yılgınlığında aşka yenik düşmüş hüzzam makamı çaresizliğin dokunup kaçarken teninin her bir güftesine senfonik bir hüzün çatısı bizi gölgeleyen dur! diyorum dokunma yorgun mısralarda gizlensin söz sürme şiirin çıplaklığına her bir teneffüs sahnesi inletirken nağmeleri ses etme şair, sus! görecekler tutamadığımız düş(üş) ler dil(l) enirken baştan ayağa müebbet bir gerçeğe hükmedecekler oysa... bir bir anlatmak isterdim özgeçmişini hücrelerimin çiy çiy dökül özgeleceğimin moleküler yapısına daha çok doku/n şiirimin fütursuz anatomisine... (ya) saklanabilirdik perdesi patlamış hayattan flu bir ölümün ensesin(d) e ya da (s) aklanabilir sancılı imgelerin izdüşümüne yazılabilirdik hilkat garibesi kelemlere şiir diye olmadı... biz seninle şair çocuk ıslak bir temmuz gecesinin kör saatinde yapış yapış duygular tortusunda ve bulacasında gözden ıraklığın yan yana, göz göze diş dişe bir şiirde yakalandık şiire yakalandık.. eller yukarı desem şimdi kaç şiir düşer parmak uçlarından kırılır...