Yedi Numaralı Bahar Şiiri

göbek bağımızı kesse de ayrılık denen illet aşk doğum lekesi yüreğimde / silinmeyecek izi duruyor bakışlarının çatlamış duvarlarda ne zaman gözgöze gelsem içimde titreyen bir yangın gözyaşlarımın değdiği yerleri yamalarken anılarla biliyorum; fesleğen kokusu değil ki bu / kokundan tanırım seni hatırlar mısın; alelacele çıkar evder terliklerle göğe açardık kollarımızı yağmur vakitlerinde sen serseri mayın, ben çirkin ördek yavrusu sığmazdık hiçbir masala bulutların rengini sorardın beyaz desem gülerdin, siyah desem üzülür... yazları hüzün arasında mutluluklar kışları zulamızda hayallerle geçirirdik en çok baharları severdim kır çiçekleri arasında bir şiirle gelişini çok isteyince kaymayabilirdi yıldızlar yaprak dökmeyebilirdi sonbaharda ağaçlar ve ayrılık olmayabilirdi sevdalarda hayata ses tellerinden tutun demiştin birinde sessizlik çöktüğü zaman ölüm gelir Alaturi De ingeri dinliyorum / ruhumu dinlendiriyor karanlık emzirirken geceyi bugün dediğim de dün olmuş akreple yelkovan randımanında ruh nasıl dinlenir diye içleniyorum bir yandan yokluğunun ayak izlerini süpürürken darmadağın hayallerimizi topluyorum aynalar da olmasa hatırlamayacağım kendimi ruh halime uygun şiirler giyinmeliyim çağırmadan çat kapı gelen arsız bir misafir sensizlik aklı sıra gittiğine ikna edecek beni bilmiyor; alnımdan öperdin gidecek olsan kapı gıcırtısı - fare tıkırtısı değil ki bu / ayak sesinden tanırım seni iki ters bir düz ördüğümüz düşlerle giydiriyorum sensizliği / üşümüyor gittiğini söyleyenlerin hepsi düşerken kelimelerimden papatyalar arasına iliştirdiğin şiir dimdik duruyor karşımda biliyorum; rüzgar değil ki bu yüzüme vuran / nefesinden tanırım seni ay kaşlarını çatmış, bakarken sorgularcasına tek failidir tüm çaresizliklerimin yedi numaralı şiir; gitti diyenlere inandığın gündür asıl gittiğim gün...