Bir Yaşamın Özeti

Ezilen ruhunun anlatmaya çalıştığı duyguları... Yo yo,anlatmaya çalışmadıki hiç! O cesareti bile bulamadı zavallı, Hep o eziklilkle yaşadı. Kafesinde çırpınan bir bülbül gibi, Çığlık atmaya çalışan bir lal gibi, Gözlerini oyarcasına oğuşturan, Oğuşturunca da görebileceğini sanan bir ağma gibi... Birbiri ardına dizmek istedi İçindeki rüzgarın ona yaşattığını... Lakin yapamadı,yapamazdı da! Şanssız sayılırdı biraz. Ama yinede şükredecek çok şeyi olduğunu biliyordu. Karamsardı; fakat umutsuz değildi. Mutsuzdu; ama neşesiz de değildi. Gülmeyi seviyordu; ama ağlamak ona daha bir huzur veriyordu. Sözü geçen tüm bu duyguları bütün ihtişamıyla Düşünüyor,hissediyor ve yaşıyordu. Ama bu ihtişamlı duygular içindeyken bile Dünyanın boş,yalan ve geçici olduğunu unutmuyordu. İyi ya da kötü yaşadıklarını kar sayıyordu. Bu geçicilik,bu bitimlilik içindeyken anlatsa ne olacaktıki? Bilseler na olacaktı? İşte tam söylemeyi düşündüğü sırada, Bu düşünce sarıyordu tüm benliğini. Ve geriye doğru -koşar adım- o an başlıyordu. Ve bu gel-gitlerle yaşayıp , Bu gel-gitlerle de öleceğini biliyordu...